متقاضی ثبت طرح صنعتی در سطح بین المللی می تواند از مسیرهای مختلفی برای ثبت طرح خود اقدام کند.
یکی از این مسیرها، مسیر بین المللی است. در این مسیر متقاضی می تواند طرح صنعتی خود را در چارچوب معاهده لاهه در کشورهای عضو سند یاد شده به ثبت برساند و از امتیازات مقرره در آن برخوردار گردد.
تا قبل از موافقتنامه لاهه، متقاضی ثبت طرح صنعتی در سطح بین المللی می بایست به کشورهای مورد نظر مراجعه و با تسلیم اظهارنامه های جداگانه و ترجمه مدارک و مستندات به زبان های مقرره در آن کشورها و انتخاب وکیل که دارای هزینه زیادی است نسبت به ثبت طرح صنعتی خود اقدام می کرد که این فرآیند طولانی و پرهزینه بود و به ویژه برای بنگاه های کوچک و متوسط تحمیل هزینه زیادی را دربرداشت.
موافقتنامه لاهه دارای نسخه های متعدد است که قدیمی ترین آن ها سند 1934 است که حمایت چندانی از طرح صنعتی را به دنبال نداشت، سند دیگر آن در سال 1960 به تصویب رسید و آخرین سند این موافقتنامه سند ژنو است که مربوط به سال 1999 می باشد. این سندها مستقل از یکدیگر تلقی می شوند و در واقع هر کدام یک معاهده بین المللی کامل هستند که کشورها می توانند به یکی از این اسناد یا همه آن ها ملحق شوند.

اشخاصی که می توانند در قالب نظام لاهه نسبت به ثبت طرح صنعتی خود اقدام کنند
اشخاص اعم از حقیقی یا حقوقی که دارای یک مقر موثر و واقعی صنعتی یا تجاری در یکی از کشورهای عضو معاهده هستند یا دارای اقامتگاه حداقل در یکی از کشورهای عضو باشند و یا دارای تابعیت یکی از کشورهای یاد شده یا کشورهای عضو سازمان های بین الدولی باشند می توانند از مزایای این معاهده برای ثبت طرح صنعتی خود در قالب این نظام اقدام کنند.
البته صرفاَ بر اساس سند 1999 یک اظهارنامه بین الدولی ممکن است بر اساس سکونت دائمی در یکی از کشورهای عضو نیز قابل ثبت باشد. به عبارت دیگر بر اساس سند 1999 اشخاصی که دارای سکونت دائمی در یکی از کشورهای عضو معاهده باشند می توانند بر این اساس در قالب نظام لاهه مبادرت به ثبت طرح صنعتی خود نمایند.

مزایا
همان طور که در مقالات پیش گفتیم، در غیر از نظام لاهه ، اشخاص برای ثبت طرح صنعتی خود در کشورهای مختلف باید اظهارنامه جداگانه و به زبان های مختلف تهیه و ضمن ترجمه مدارک و مستندات مربوط به زبان کشورهای مورد نظر و در صورتی که واجد شرایط مقرره در قانون ملی کشورهای یاد شده باشند، نسبت به ثبت طرح صنعتی خود اقدام کنند. البته در صورتی که اشخاص فوق تابعیت کشورهای عضو کنوانسیون پاریس برای حمایت مالکیت صنعتی را داشته باشند صرفاَ می توانند از حق تقدم مقرره در آن استفاده کنند. علاوه بر مشکلاتی که برای ثبت طرح صنعتی در کشورهای مختلف در غیر نظام لاهه برای اشخاص وجود دارد، بعد از ثبت نیز صاحبان طرح صنعتی باید به عنوان مثال برای تمدید یا تغییر مالکیت یا آدرس هزینه های ریادی را متحمل گردند. هزینه انتخاب وکیل در کشورهای مختلف نیز به هزینه های فوق اضافه خواهد شد.
نظام لاهه با تسهیل ثبت بین المللی طرح های صنعتی تا حدود زیادی مشکلات فوق را حل کرده است. در این نظام متقاضی با تقدیم اظهارنامه به یک زبان و پرداخت یک سری از هزینه ها به یک پول رایج و ثبت آن در یک اداره ( دبیرخانه بین المللی سازمان جهانی مالکیت معنوی ) می تواند حمایت از طرح صنعتی خود را در کشورهای مختلف کسب کند. البته برای هر گونه تغییرات بعد از ثبت طرح صنعتی نیز دارنده طرح صنعتی می تواند در قالب این نظام و با صرف کمترین هزینه و زمان اقدام کند. به عنوان مثال برای تمدید حمایت طرح صنعتی صاحب حق می تواند در قالب نظام لاهه و با تکمیل فرم مربوط در کوتاه ترین زمان ممکن اقدام کند و نیاز نیست که این فرآیند را به طور جداگانه و در کشورهای مختلفی که قبلاَ کسب حمایت شده است، طی کند.
گفتنی است، در نظام لاهه بر خلاف نظام مادرید برای ثبت بین المللی علائم تجاری، نیازی نیست که متقاضی قبلاَ در اداره ملی اظهارنامه ثبت طرح صنعتی یا طرح صنعتی خود را به ثبت رسانده باشد و در واقع نیاز نیست که اظهارنامه بین المللی برای ثبت طرح صنعتی مبتنی بر ثبت اظهارنامه یا طرح صنعتی در اداره مبدا متقاضی باشد و برای اولین بار می توان اظهارنامه بین المللی برای ثبت طرح صنعتی را به دبیرخانه بین المللی سازمان جهانی مالکیت معنوی تقدیم کرد.